نشسته من ز بر او چو یک محیط نهنگ

به عزم ری چو نهادم به رخش زین خدنگ

شدم به کوهه آن چون به تیغ کوه پلنگ

چو رود نیل سبک رخش من به راه افتاد

بسان کشتی کش موج سوی اوج برد

به کوه و شخ شده از شهر قرب یک فرسنگ

که ناگهان مهم از پی رسید مویه کنان