خمیده از پس آن تارها ستاد چو چنگ

دو مژه اش شده همچون دو خوشه مرواربد

ز هر دو جزع گهر ریخت بسکه آن بت شنگ

چو تار چنگ پریشید تارها بر روی

ز بسکه موی همی کند و ریخت بر رخسار

به روم چیره شد از هر کران قبایل زنگ

بگفتم ای مدد روح و ای ذخیره عمر