بر آن سرم که به عزم رکاب بوسی شاه

بر بهشت چه ارزد بهارخانه تنگ

بشارتم رسد از بام و در که قاآنی

ه پای بوس ملک رو مگا به فارس درنگ

زکهکشان به شکم رخش را ببندم تنگ

چو این شنید طرب کرد و رقص کرد و نشاط

چنان که گفتی از می شدست مست و ملنگ