یکی سوی چین بد یکی سوی روم

که بود اندر ایران همه نامدار

نبودند شادان ز فرزند خویش

ز بوم و برو پاک پیوند خویش

پراگنده گشته بهر مرز و بوم

دگر آنک قیصر بجای تو کرد

ز هر گونه از تو چه تیمار خورد