چو قلب منبع روحی چو روح مظهر عقل

نه یک مثال چو روی تو بوده در ارژنگ

ز سهم تیر تو ارغنده شیر خون گرید

به بعشه که از آن بیشه رسته چوب خدنگ

چو عقل مصدر هوشی چو هوش جوهر هنگ

ز شرم روی تو در آسمان نتابد ماه

ز باس عدل تو در کاروان ننالد زنگ