آری و در شکر سرخ نهی از نیرنگ

باورت نیست به شب پرده ز رخ یکسو به

تا چو مه روی تو تابد به هزاران فرسنگ

دزدی دیگرت اینست که در را ز صدف

گر لبت نیست شکرخیز بیا تا بچشم

ورنه دندانت گهر باگهرش کن همسنگ

نقش ار تنگ بدزدی که بود اینم روی