درمانش چهارست: نی و چنگ و گل و مل

زلفین تو بر چهر توگویی که ستادست

بر درگه قیصر ز نجاشی دو قراول

ای ترک بهارست و دلم سخت فکارست

یاد آمدم از حالت مستان به گه رقص

هرگه که گل از باد درافتد به تمایل

لختی به چمن بگذر و بنگر که چگونه