بر سنبل و نسرین بچم امروز که روزی

هی باده بخور جان پسر چند تعلل

می نوش و مخور غصه که با مشعله می

از مشغله دهر توان کرد تغافل

ترسم که چو من روید نسرینت ز سنبل

آوخ که جوانی به هنر صرف نمودیم

تا بو که به پیری کندم بخت تکفل