ترسم که چو من روید نسرینت ز سنبل

می نوش و مخور غصه که با مشعله می

از مشغله دهر توان کرد تغافل

بر سنبل و نسرین بچم امروز که روزی

آوخ که جوانی به هنر صرف نمودیم

تا بو که به پیری کندم بخت تکفل

گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحت