شخص تو ز انداد برد گوی فضیلت

پران به سوی عرش چمد از چه بابل

تیغت شده مدقوق ز آسایش کشور

زان چو مه نو بینیش از رنج تضایل

عدل تو در اضداد نهد رسم تعادل

حزمت بسزا داد جهان داده و اینک

در فکر که چون وارهد از ننگ تعطل