به احتیاط چنان بوسمش دو تنگ شکر

گمان بری که بدانجا نزول کرده جمال

ز بسکه بوسه ز دستم به هر دو عارض او

ز نقش بوسه رخش گشته پر وهاد و تلال

که بر زمین نچکد زان دو تنگ یک مثقال

درون مشت چو گیرم سرین سیمینش

گمان کند که بپا اندرش کنم خلخال