بسان سایه مر آن ترک آفتاب جبین

شمرده گه به فصاحت فضیلت ابدال

گمان نموده پس از چند روز دلبر من

که مر مرا به ورع در زمانه نیست همال

به هرکجاکه شدم می دویدم از دنبال

به صبح عید صیام از پی مبارکباد

دوان به سوی من آمد چو مه به برج و بال