به سنگ خاره چو در کوه سم فرو کوبد

به یک نفس گذرد هر چه در جهان مه و سال

گهی چو ناقه صالح برون دود ازکوه

گهی چو چشمه موسی روان جهد ز جبال

گمان بری به دهل چوب می زند طبال

زمین معرکه را پر هلال و بدر کند

پیش ز نقش حوافر سمش ز نقش نعال