راستی سرو و ماه را ماند

از می لعل رنگ مالامال

گر خورد خون من حلالش باد

خوردن خون ا گر چه نیست حلال

قد و رخسارش ازکمال و جمال

چشم و مژگان او بهم دانی

به چه ماند به تیر خورده غزال