شکر آلای او نساء و رجال

ورنه یکتا خدای داند و بس

که نیم پای بست طره و خال

به خدایی که صبح و شام کنند

به کریمی که گسترد شب و روز

بر سیاه و سفید خوان نوال

که بود مر مرا ز پاکی اصل