زد بسی فال نکو آن بت پر غنج و دلال

بر من از دیدنش آن روز دو نوروز گذشت

هیچ دیدی که دو نوروز رسد اول سال

تا برد رنج و ملالم ز دل آنروز به رمز

دو سر زلف پریشان را با هم پیوست

یعنی امسالت آشفته نگردد احوال

با زبان نقطه خال لب خود را بمکید