مریخ را ز مهر تو سرطان شود شرف

مانی بدان مطر که ببارد به خشک سال

مداح آن قمر که بود به از آن فروغ

وصاف این مطر که نکوتر ازین نوال

ناهید را ز قهر تو میزان شود وبال

بخت ترا جه ان نفریبد به سیم و زر

با شوی نوجوان کند عشوه پیرزال