نزیبد الحق چونین خدای را زیبال

نوای صلصل هستیش بد ستاره گرای

هنوز نامده آدم پدید از صلصال

جهان و هرچه در او صیدهای بسته ی اوست

ستوده دلدل او را فره سپهرستی

مخمرستی با او اگر نسیم شمال

به پویه چهر فلک را بدم فرو پوشد