چنین گفت کای داور راست گوی

پر اندیشه شد نامدار از بهی

ندید اندر و هیچ فال بهی

همانگه سوی آسمان کرد روی

که برگیرد آن راکه تو افگنی

که پیوندد آن را که تو بشکنی

چو از دوده ام بخت روشن بگشت