عطار است معدن سخاراست مقسم

به تارک چو شه یک فلک ماه و پروین

به بالا و دیدار جان مجسم

خدا راست سایه خرد راست مایه

مگر تیغ او هست خیاط اعدا

که دوزد همی بهرشان رخت ماتم

روانش ز انوار فیضست روشن