ضمیرش به اسرار غیبست ملهم

مگر تیغ او هست خیاط اعدا

که دوزد همی بهرشان رخت ماتم

روانش ز انوار فیضست روشن

نهفتش به سر یک درم مغز ایزد

در آن یک درم مغز هوش دو عالم

چو خرما که از خوشه نخل خیزد