رفت آنکه رود شیخ خرامان سوی مسجد

چون حرف نخشین مضاعف شده مدغم

وان زاهدک از طعنه اوباش خلایق

چون دزد عسس دیده به کنجی نزند دم

وز پیش و پسش خیل مریدان معمم

از کبر ز هم برنکند چشم چو اکمه

وز عجب به کس می نزند حرف چو ابکم