چون گاوکشد نعره گهی زیر وگهی بم

از کبر ز هم برنکند چشم چو اکمه

وز عجب به کس می نزند حرف چو ابکم

رفت آنکه مر آن موذن موذی به مناجات

وان واعظ و مفتی چو درآیند به مسجد

این عجب مصور شود آن کبر مجسم

آن باد به حلق افکند این باد به دستار