تا بر لب لعل تو ز من وام نماند

چون شهد که گردد به یکی گوشه فراهم

زان لب نکنی بازکه از فرط حلاوت

چون تنگ شکر هر دو لبت دوخته برهم

برخیز و بده بوسه یک ماهه به یکدم

ای طره تو تیره تر از دیده شاهین

وی مژه تو چیره تر از ناخن ضیغم