ای پسته خندان تو زان رسته دندان

آهو نشنیدم که ازو شیرکند رم

با یاد سر زلف تو شب تا به سحرگاه

در بستر و بالین چمدم افعی و ارقم

چون حقه یاقوت پر از عقد منظم

در زلف سیاهت همه کس ناظر و من نیز

بر ساق سپیدت همه کسن مایل و من هم