بر ساق سپیدت همه کسن مایل و من هم

ای پسته خندان تو زان رسته دندان

چون حقه یاقوت پر از عقد منظم

در زلف سیاهت همه کس ناظر و من نیز

چون حسن تو هر روز شود عشق من افزون

زانست که چون حسن تو عشقم نشودکم

بی ساعد سیمین توام حال تباهست