بی ساعد سیمین توام حال تباهست

بر ساق سپیدت همه کسن مایل و من هم

چون حسن تو هر روز شود عشق من افزون

زانست که چون حسن تو عشقم نشودکم

بی سیم گدا را نبود عیش مسلم

در سیم سرینت ز طمع دوخته ام چشم

کز فقر ندارم بجز اندیشه درهم