در مهر تو الا به ارادت نزنم دم

با جاه تو پستست نهایات نه افلاک

با قدر تو تنگست فراخای دو عالم

شاها به سرم گر ز فلک تیغ ببارد

تو چشمه حیوانی و من همچو سکندر

از چهر تو محرومم و با مهر تو محرم

دیریست که آسوده ام از خلق به کنجی