بر کمال قدرت یزدان بس این برهان تو

از سخای خواجه شد چون خاک ره بی احترام

وینک اندر دخمه تاری ز ننگ این لقب

هر زمان از خشم نفرینها کنم بر جان سام

بر یکی مسندکنی جا با دو عالم احتشام

فقر را زافراط جودت بر گلو گیرد فواق

خلق را از بوی خلقت در مشام افتد زکام