نامت آرد بر زبان پیوسته شاه نیکنام

ای بسا روزاکه او را بازنشناسد ز شب

ای بسا صبحاکه او را فرق نگذارد ز شام

با چنین حالت که شخص از نام خودغافل شود

روز و شب چهر تو گر دد در خیالش مرتسم

سال و مه مهر تو جوید در ضمیرش ارتسام

مر ترا بیند مشاهد هرکجا گردد مقیم