خزینه شد ز تنش زنده رود آب زلال

چو بدر کز دو طرف جلوه گر شود ز غمام

بدیدم آنچه بسی سال عمر نشنیدم

که آفتاب نماید به زمهریر مقام

ز لای و گل نه نشان ماند در خزینه نه نام

چون جرم ماه که روشن شود ز تابش مهر

ز عکس رویش رومی شد آن سیاه غلام