که جاکند عوض مغز در درون عظام

مداد خامه او چشم جود را سرمه

سطور نامه او شخص فضل را اندام

رسیده است به جایی نفوذ قدرت او

ز امن عهدش آهو همی به گاه چرا

ز لاله باز نداند دو دیده ضرغام

به گاه هیبت او آفریدگان همه را