چو در رخش نگرستم شگفتم آمد زانک

بدان نمط که دو فندق نهی به دو بادام

به من ز گوشه ابرو هلال را بنمود

نیافتم که از آن هر دو ماه عید کدام

کسی ندیده در آغاز ماه ماه تمام

غرض چو دید مه عید را به گوشه چشم

اشاره کردکه برخیز و باده ریز به جام