ثنای او نتوان گفت بی درود و سلام

کفایتش زده سرپنجه با قضا و قدر

سیاستش نهد اشکنجه بر صدور و عظام

به بزم او نتوان رفت بی رکوع و سجود

بدان رسید که اندیشه خون شود در مغز

ز شرم آنکه به مدحش چسان کند اقدام

چنان ارادت شاهش دویده در رگ و پی