خهی ز سطوت تو مغز مرگ را سرسام

چنان ارادت شاهش دویده در رگ و پی

که خون و مغز همه خلق در عروق و عظام

زهی ز هیبت تو جسم چرخ را رعشه

به عقل مبهمی ار رو دهد برون ا ید

به یک اشاره سبابه تو از ابهام

ز طیب خلق تو نبود عجب که مردم را