یارب چکنم کاش نمی زاد.مرا مام

هر شام کشد تنگ در آغوشش تا صبح

هر صبح زند چنگ به گیسویش تا شام

من یار ندارم چکنم جز که خورم غم

دانند حسودان که من از رشک به جوشم

هرگه که دلارام شود با دگری رام

آیند و بر آرند ز دل آهی و گویند