دانند حسودان که من از رشک به جوشم

هر صبح زند چنگ به گیسویش تا شام

من یار ندارم چکنم جز که خورم غم

یارب چکنم کاش نمی زاد.مرا مام

هرگه که دلارام شود با دگری رام

آیند و بر آرند ز دل آهی و گویند

کایا خبرت هست ز بدعهدی ایام