خلاف رسم معهودست و عادت

که شد از طلعتش روشن در و بام

به خودگفتم شگفتی را ندیدم

بتابد آفتاب اندر دل شام

طلوع مهر پیش از خنده بام

دو زلفش تاکمرگاه از سر دوش

همه چین و شکنج و حلقه و دام