یاد پایش را ندیدستی مگر بر سر لجام

کوه کز زلزال کفتید ار بپیوندد بهم

زخم کوپال تو خواهد هم پذیرفت التیام

ای که گفتی باد در چنبر نبندد هیچکس

برق تیغت چون بخندد ابر گرید بر درخش

ابر کلکت چون بگرید برق خندد بر غمام

مهر اگر گردد سوار رخش گردون گرد تو