نه ز منع مفتیان ترسم نه از غوغای عام

من ازین پس می خورم می گر حلالست ار حرام

هی مزم از لعل خوبان تا همی خواهی شکر

هی خورم از چشم ترکان تا همی بینی مدام

گه نمایم رویشان را تا که گردد شام صبح