هی مزم از لعل خوبان تا همی خواهی شکر

من ازین پس می خورم می گر حلالست ار حرام

نه ز منع مفتیان ترسم نه از غوغای عام

هی خورم از چشم ترکان تا همی بینی مدام

گه نمایم رویشان را تا که گردد شام صبح

گه گشایم مویشان را تا که گردد صبح شام