گه نمایم رویشان را تا که گردد شام صبح

نه ز منع مفتیان ترسم نه از غوغای عام

هی مزم از لعل خوبان تا همی خواهی شکر

هی خورم از چشم ترکان تا همی بینی مدام

گه گشایم مویشان را تا که گردد صبح شام

پیش ازین گر باده می خوردم نهان در زیر سقف

بعد ازین مردانه نوشم جام بر بالای بام