همی ز شرم چو ابرش عرق چکد ز مسام

اگر نه مهر تو پیوند جان به تن دادی

گسسته بودی جان را علاقه از اجسام

اگر فضایل حلمت به کوه برخوانند

جهان و هرچه درو هست با جلالت تو

چو رود نزد محیطست و دود پیش غمام

ز همت تو جمادات نیز در طربند