مگو که چونی و چت شد چه روی داد دگر

چو گیسوان تو سر تا قدم پریشانم

چنان ز خشم برآشفته ام که پنداری

ز پای تا سر یک بیشه شیر غژمانم

که هیچ دم زدن اکنون ز خشم نتوانم

یکی برو سوی اصطبل و آستین برزن

بشوی یال و دم خنگ کوه کوهانم