هما ن دو زین مغرق که پار یار قدیم

که هیچ دم زدن اکنون ز خشم نتوانم

یکی برو سوی اصطبل و آستین برزن

بشوی یال و دم خنگ کوه کوهانم

به رسم تحفه فرستاد از خراسانم

ببر به حجره و برزن چنانکه می دانی

یکی به پشت جنیبت یکی به یکرانم