مگو ز رنج سفر بر سرت بتوفد مغز

یکی ببین روش خنگ برق جولانم

زمین فراخ چه بر خویش جای دارم تنگ

کسی نبسته ابر پای کوه ثهلانم

که پتک حادثه را من سطبر سندانم

چنان ببرم دشت و چنان بکوبم کوه

که روزگار تشبه کند به طوفانم