نسوده دست توسل به هیچ دامانم

دو ماه کم بود از سال تا به خطه فارس

کشیده فارس همت عنان ز طهرانم

بزرگ بارخدا داند آنکه از در حرص

وگر به کاخ کسی خواستم شدن به مثل

دوگام رهسپر من نبرد فرمانم

ورم ز خوان خسان لقمه یی به چنگ افتاد