کمینه لقمه بود صدهزار لقمانم

به روز قهر اجل را رواج بازارم

به گاه مهر امل راکساد دکانم

به خوان فضل چو از آستین برآرم دست

به گاه نظم چو از ابر، خامه پاشم آب

کهینه قطره بود صدهزار قطرانم

درون درع چو در آب عکس خورشیدم