دهد بهار امل بار شاخ حرمانم

هنوز تیغ درخشان من به خود نازد

که من ز خون عدو معدن بدخشانم

مراست عرضی شاها که گر قبول افتد

دو هفته رفت که ازفاقه در قلمرو فارس

نژند و خوار چو مصحف به کافرستانم

از آنکه زلف پریشان به طبع دارم دوست