به خویش هرکه در آفاق مهربان بینم

زمانه راکه ز پیری گرفته بود ملال

به روزگار تو هم شاد و هم جوان بینم

ز یمن مهر تو ای ماه آسمان جلال

به دهر بخت تو تا حشر کامران بادا

چنان کش او را در دهر کامران بینم